Home » Желтоқсан жыры » Бақытбек Смағұл: ЖЕЛТОҚСАН

Бақытбек Смағұл: ЖЕЛТОҚСАН

ЖЕЛТОҚСАН

Алтыныңды айырбастап қолаға,

Отаныңды айналдырса молаға.

Өз тіліңді босағаға лақтырып,

Өз еліңде күн кешуге бола ма?!

 

Сол кешегі желтоқсанның аспанын,

Дүр сілкінтті жалын жұтқан жастарым.

Үнсіз қалса намыс өлер еді ғой,

Намыс өлсе керегі не басқаның.

 

Сен қазағым шыныменен ұлысың,

Ертең жайнап шығатұғын күн үшін.

Ұл – қызыңның қаны судай шашылды,

Бас алаңда басын тігіп тіл үшін.

 

Ереуілде ит пен құсқа таланған,

Шырқыраған шындық іздеп ғаламнан.

Қазағымның қызыл қанын мәңгілік,

Жуғанымен кетіре алмас алаңнан.

 

Соның бәрін еске алатын шақ бүгін,

Құрбан қылды қарындастар пәктігін.

Құрбан қылды ғұмырларын боздақтар,

Табамыз деп ақиқаттын ақ туын.

 

Жеткенімше белім қанша бүгілді,

Сол аппақ ту – азаттығың бүгінгі.

Сол қыршындар жүрегімен көтерді,

Нар көтере алмайтұғын жүгіңді.

 

Сол бір күнді көзбен көрген жан ұған,

Жанарымда ащы шындық табы бар.

Біздің әрбір күлкімізде сол күннің,

Қатып қалған бір, бір түйір қаны бар.

Сіз не дейсіз оқырман?

Сыртқа жарияланбайды. Белгі қойылғандарды міндетті түрде толтырасыз *

*